داغ

از دهان که می افتد   داغِ دریا          

یادِ باران را   بی هوا

محو ماهیانِ قصه ها می شویم




نشان به نشان ساحل که باشیم

شورشِ ثانیه ها

در دستانِ هنوزمان 

شب چره ی چهار سایه می ریزد

ملولِ چرخه ی خورشید